Russchen Online

Elf Stedentocht (the Story)

Woensdag gaf het Elf Stedenbestuur een persconferentie waarin zij melden dat de Elf Stedentocht definitief niet door ging. Dat kwam aan als een mokerslag. Ik ben al 20 jaar lid en deze winter was ik ingeloot, had al veel fietskilometers in de benen en ook het schaatsen had ik de laatste week weer goed opgepakt. Ik had echter nog nooit verder dan 70 kilometer geschaatst en had daarom Tjerru een sms gestuurd om te vragen samen nog een keer een dikke tocht te schaatsen als voorbereiding.  Voordat ik bekomen was van de teleurstelling belde Tjerru mij met de vraag of ik zin had om vrijdag met hem de Elf Stedentocht te schaatsen. Ik zei te snel ja, twijfelde de volgende dag maar Tjerru liet zich er niet meer van weerhouden. Marion zou onze redding zijn voor het geval wij pech kregen of het echt niet meer ging.

Zo vertrokken wij op Vrijdag om 6:15 uur naar Leeuwarden toen we daar een uur later aankwamen was het nog donker maar er zat wel een man of 40 zijn of haar schaatsen vast te knopen. Vak voor dat we klaar waren om te vertrekken haalde iemand een trompet tevoorschijn en speelde spontaan het Fries volkslied, kippenvel.  Om half acht startten we op de Zwette richting Sneek, ons eerste doel. Het werd na een kwartier al licht en binnen een uur konden we onze 1^e denkbeeldige stempel halen in Sneek, via IJlst door naar Sloten. Het ijs laat hier en daar wat te wensen over maar het was te doen, we hebben voor de wind en schieten daardoor lekker op.  Het zonnetje staat inmiddels aan de hemel en het is genieten. Bij Balk is het even lastig,  het ij sis daar slechter en we arriveren bij een sloot waar een bord op staat: ‘Niet betreden, levensgevaarlijk ijs!’ We bedenken ons niet en volgen de rest van de schaatsers, rechts zwemmen de eenden, links schaatsen wij. Op naar Stavoren, vanaf daar krijgen we de wind tegen. Tjerru rijd weer op kop en geeft het tempo aan. Het wordt zwaarder maar we gaan door, vastberaden om voor de hoofdprijs te gaan. Via Hindelopen, Workum naar Bolsward, daar staat de koffie op ons te wachten, snel een bakkie en we gaan weer verder, Tjerru voorop en ik er weer achter. Bij Harlingen is het Haringsmakanaal gesloten, we moeten 5 a’ 600 meter klunen, een lastig stuk, vaak een weg over, onder bruggetjes kruipen, etc. We laten ons niet ontmoedigen. Het is inmiddels druk op het ijs, de scholen zijn uit en dat is te merken. Pal tegen de wind in naar Franeker en daarna een heel lang stuk naar Bartlehiem wat we net voor het donker worden bereiken. Als we daar zijn aangekomen weten we het zeker, dit gaat ons lukken, we gaan in de schemer door naar Dokkum. Daar is het inmiddels donker en gaan de hoofdlampjes op. We besluiten voor de wind het toch rustig aan te doen, niet vallen is het belangrijkste. We gaan gestaag weer terug naar Bartlehiem en daar linksaf richting Leeuwarden, boven op de elfstedenbrug in Gytsjerk staan wat mensen te roepen “nog een kwartiertje!” ik kijk naar boven en voor ik het weet klap ik op het ijs, een zere heup en een pijnlijke knie maar alles is nog heel en we gaan samen weer verder, op naar de Bonkevaart! Hand in hand rijden we om 7:40 uur over de finish waar we worden opgewacht door Marion Oenema en haar zus.  Koud, honger en moe maar zo blij als een kind. Zonder kruisje maar die komt zeker nog een keer. Maar niet zonder mijn steun en toeverlaat Tjerru!